My Photo
Name:
Location: Eastbourne, United Kingdom

Tuesday, November 03, 2009

Een laag nummer.


Zeventien uur 32, dochtertje neemt een taxi naar de locale shopping center. Wachten samen buiten. Mijn bestelde komt eraan. De bestuurder behoort tot de plaatselijke maatschappij. Mijn dorpstadje maakt veel gebruikt van taxi's. Weinig bezitten een eigen wagen. De onze is gestolen. Roest zeker in peis en vree ontdaan van zijn belangrijkste onderdelen in een of ander gespecialiseerde arabische autoslachthuis annex kerkhof. God hebbe zijn ziel. Dus weinig wagens en veel taxi's. dochtertje stapt erin. Ik groet vluchtig de chauffeur, noem hem tsaddik, rechtvaardige, en fezel hem dat ie goed op haar let. Ikzelf kijk nog even voor alle zekerheid naar zijn voorruit, naar zijn nummer, zijn maatschappijnummer. Zijn persoonlijke nummer. Je weet nooit. Met een nummer is hij uit de anonimiteit.

Ik ben goed in nummers, speel graag met cijfers, reken steeds bij hoofd en bij benadering de uitkomst. Meestal heb je niet echt de exacte som nodig, wel een benaderend schatting. Daar ben ik goed in. Cijfers zijn net woorden, geven je ook geheimen prijs.
Als knaapje wist ik al de betekenis van de donkerblauwe getatoeerde auschwitznummers. De meeste vaders hadden zo een nummer. Die zag je vaak als ze hun voorarm ontblootten voor het gebed. Op hun arm werden de gebedsriemen gebonden. Leren blokjes met daarin een perkamentje. Een perkamentje met erop het hoofdstuk "Sjema jisrael", "Hoor O Israel" gecaligrapheerd. Dat nummer verraadde veel. Een lage nummer betekende immers een vroege deportatie en een langere gevangenschap. Veel lage nummers waren er niet. De overlevingskansen waren heel klein. Ik associeerde steeds een lage nummer met taaiheid, met een hoog overlevingdrang.
Later toen ik kunst begon te verzamellen en ik mij in den beginne met genummerde prints moest tevreden stellen, wist ik ook dat een lage nummer gegeerder en duurder was dan een hoog, een later nummer. De afdruk zou niet meer zo scherp zijn. Ik heb nog een 1/125 liggen van een favoriete kunstenaar.

Zo lette ik ook nu instinctief op mijn taxinummer, hij zou op dochtertje letten. Taxi nummer negen. Een laag nummer. Een surviver. Ik ben gerust.

0 Comments:

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home