My Photo
Name:
Location: Eastbourne, United Kingdom

Monday, January 03, 2011

Repetitie


En lieven in een lachje, kind,
en lieven in een snik.

3 Comments:

Anonymous Anonymous said...

even dit nog even opslaan:


Kindje

Op de peul mijns herten
rust uw hoofdeke van goud...
't Is of ik uw frêle zielke
tussen bei mijn handen houd:

Lijk albasten bloeme
licht uw teer gezichteke
en uit elk' azuren kijker
blikt een blauw gedichteke

Kon ik vatten, kindje,
van die dichtjes rythme en rijm;
mocht ik van uw broze wereld
raden het subtiel geheim

"k Durf u haast niet kussen..
Raakt men witte bloemen aan?
Schendt men dan de sneeuwgedachtjes
die er door uw kopke gaan?

Straks als ge zult sluimren,
kind dat ik zo geerne zie,
dan misschien zal ik u zoenen
lijk men kust een relikwie.


(hoe kan het anders?... weer Alice Nahon)


p.s.: peul = peluw

8/31/2005 12:59:00 AM  
Anonymous Lala said...

Mist

Dees dag is lijk een moede man,
Die langs een strate, grijs en stil,
Zijn droefenis niet kroppen kan
Maar toch niet schreien wil.

Over de mulle wegen zweeft
Een waas van onverschilligheid...
Vrouw, die zich zonder liefde geeft
En heengaat zonder spijt.

Daar zoeft wat zonne-lichternis
Door 't miezerige mist-gordijn...
Een ziel, die niet zo triestig is,
Maar toch niet blij kan zijn.

'k Ben bang, dat ik eens zelve word
Gelijk deez overtrokken dag;
Een kind dat nimmer tegenmort,
Maar nooit meer zingen mag.

Uit de bundel: Op zachte vooizekens (1921)

11/09/2008 02:54:00 AM  
Anonymous Lode Vandenleytenhuys said...

en wat met dit?:


Alice Nahon - Aan Een Kindeken


Ik had zo geern uw wiegeken
Met blommekens getooid;
Zo geren om uw hoofdeken
Wat verzekens gestrooid;
Maar somber zijn mijn bloemen, kind,
en triestig zingt mijn lied.
Gij in uw sneeuwen beddeken,
ge kent nog geen verdriet.

Wat zou daar om uw koppeken,
wat kàn daar anders zijn
Dan woordjes van uw moederken
En strikskens van satijn?
Maar toch, 't en zegt geen windeken,
hoe 't leven u zal gaan;
Gij zijt zo'n klein bros droppelken
Op rode roze-blaân.

Ontluiken zal uw herteken
En lieven, zoals ik;
En lieven in een lachje, kind,
en lieven in een snik.
O! Mocht alleen om zieleschoon
Dat hertje bloeiend zijn
En mocht uw zon, o kindeken,
niet sterven als de mijn.

Wees welkom in het huizeken,
waar leed in liefde smelt;
Wees welkom, madelieveken,
in 't dorre distelveld.
Och, alles wordt weer goed door u:
De doornen worden zacht,
wanneer een kindermondeken
Doorheen de distels lacht.

-------------------

7/06/2010 12:17:00 AM  

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home