Waar is Haddock heen..?

My Photo
Name:
Location: Eastbourne, United Kingdom

Tuesday, January 25, 2005

"Wilde Weken" of "De Strijd"

Names

She was Eliza for a few weeks
When she was a baby-
Eliza Lily. Soon it changed to Lil.

Later she was Miss Steward in the baker's shop
And then 'my love', 'my darling', Mother.

Widowed at thirty, she went back to work
As Mrs Hand. Her daughter grew up,
Married and gave birth.

Now she was Nanna. "Everybody
Calls me Nanna," she would say to visitors.
And so they did-friends, tradesmen, the doctor.

In the geriatric ward
They used the patients' christian names.
"Lil," we said, "or Nanna,"
But it wasn't in her file
And for those last bewildered weeks
She was Eliza once again.

Wendy Cope
-----------------------
En ik die verliefd was op Eliza, pour Elize dan...
Ik ben gek op pianomuziek...
Sincerely,
Maharal


Buren bij leven, buren bij dood.

'k Ben langsgeweest bij dokter Bosschaert, mijn waarde overbuur. Vanmorgen was zijn vrouw buiten aan het snoeien, ik mocht van haar hem in zijn heiligdom bezoeken. rechtdoor rechts. Wij hadden het over onze gemeenschapellijke buur, Sinaai. niet de berg, wel de engel. Ik zou zijn gedicht op mijn webblog zetten, bewaard voor het nageslacht. Dovid zijn gedicht over Sinaai. Mooi, precies, degelijk. Met een Lagelandse blik.
Dat was in de voormiddag. Ik moest dringend weg. Naar Jerusalem. Naar een begrafenis. Doris. Een verhaal appart. Niet nu. Nadat Doris haar eeuwige rustplaats bezette, (een hotelkamer bezet je ook, Doris komt terug), moest ik weer weg. Een tiental meters van haar vandaan ontmoete ik onze vriend Sinaai. Hij ook rust daar in vrede. toevallige ? ontmoeting.

voor jou het gedicht:
.


SINAI LINDENFELD IN MEMORIAM

[כב אדר א התשס"ג 24/2/2003]


Mijn buurman is vandaag overleden
En nog heden ter aarde besteld.
Hij leidde een merkwaardig leven,
Velen hebben ons daarvan verteld.

Hij was al jaren ernstig ziek,
Daarover sprak hij met anderen niet:
Hij klaagde nooit of te nimmer.
Zijn toestand werd echter geleidelijk minder,
Totdat hij ons voor goed verliet.

Immer opgeruimd en goed geluimd
Leidde hij een heel rijk leven:
De dagelijkse gebeden
Werden nooit door hem verzuimd
En hij was altijd aan 't leren
Of 't geleerde door te geven,
Elke vrije minuut werd gebruikt.

Hij was niet bij te houden op straat,
Hij liep altijd met vaart:
Met een mitsva maak je immers haast.
En hij had er vele.

Met hoevelen heeft hij niet geleerd!
Dat hij misschien zichzelf verteerde
Dat heeft hem niet gedeerd.
Hij wist zich voor anderen in te zetten
Zonder op eigen toestand te letten.

Zijn humor viel in goede aarde
Want spaarde de ander in zijn waarde.
En waar zijn woorden vielen
Was 't om een ieder te bezielen.


Hij aarzelde niet om de kwajongen
Die heden niet in 't gareel wou lopen
Met de naam tsaddik te dopen
Omdat men van iedere jongen
Met liefde en zorgen
En hulp van boven
Mag hopen
Dat hij op een morgen
Tsaddik zal zijn.

Ik heb dit spottend inflatie genoemd,
En "Umdeutung aller Werte" geheten.
Zijn zuiverheid werd echter feilloos aangevoeld
En liet de kinderziel niet onberoerd:
Ze wilden zijn zoals hij ze zag
En naar het betere streven.
Zij hebben hem aanbeden.

Nooit heb ik hem kwaad horen spreken.
Want wat hij sprak was ingegeven
Door wat hij las in Tenach en Gemara.
Zijn taal was gedreven, puur Tora!
Hij was een levende megilla.

Een ingoed mens was ons gezonden
En jarenlang aan ons verbonden
Opdat het Woord zou ingang vinden
Dat ons in heiligheid moet samenbinden.

Een zuivere ziel heeft bij ons mogen vertoeven
En werd ten laatste teruggeroepen.
Maar wat ons nooit verlaten zal
Is de herinnering aan wie en wat hij was:
Een Engel!

Thursday, January 13, 2005

Heimwee, Bruzzel...


Wat mooi synagoog!

Wednesday, January 12, 2005

nog eens Nahon

Vergiffenis

Ik wil u graag vergeven
Omdat ik wonderschoon bemin
Vergiffenis in liefde
Weet einde noch begin.

Ik wil u graag vergeven
Omdat ik bij mezelf weet
De zwakheid van mijn hart
De diepte van uw leed.

Ik wil u graag vergeven
Omdat ik in mijn groot gemis
U toch niet meer kan schenken
Dan wat vergiffenis.


(Voor Doris)

Eric's mother.

To My Grandmother.

I bear your name.
I am your memory.

You are
a flicker of the Yartzeit flame,
a soft, kind face in a photograph,
a tear in my father's voice,
a misting in his eye,
a silence,
a turn in the conversation,
a stranger.

I imagine sitting at your table,
you stilling my curiosity,
satisfying my hunger
with tales of your girlhood.

But you remain elusive,
a fragment,
shut away from me
behind his wall of emotion.

Sarah Ruth (Spring 5761)
----------

Childwall Hebrew Congregation
Dunbabin Road
Liverpool


Liverpool Old Hebrew Congregation
Princes Road
.

Tuesday, January 11, 2005

Mala Zimetbaum


.

De schone Mala.



Symbool van solidariteit.

De bedoeling is iemand te kennen die haar persoonlijk kende. Of haar vader, hij was een gabbe van een of ander stiebl en leed aan suikerziekte(?) en die door haar met veel overgave bediend werd met een liefdevolle "kiboed-av"!
Malka Zimetbaum die al voor de oorlog haar blinde vader met enorme liefde en overgave hielp, heeft tijdens de donkere en macabere Auschwitz-jaren bewezen dat een mens zich kan verheven boven het kwaad, zij heefd ontelbare lotgenoten van een zekere dood gered. Een zuivere engel. Te'he nismata tsoera bitsror hachaim. We zullen misnajes le'iluj nismatah leren!
De legende over Mala's aankomst te Auschwitz en hoe ze al direkt benoemd werd tot lauferin. Het verhaal is als volgd:Ze vertrok uit Mechelen met het tiende konvooi, konvooi X. Bij aankomst werden allen kortgeknipt door joodse medegevangenen. Een joodse vrouwkappo die heel ruw was tegen een joodse medegevangene en haar ter plaatse sloeg, kreeg van Mala een klap in haar gezicht met de woorden: "schaam je om zo je joodse lotgenoten te pijnigen". Een bijstaande duitser die dat zag dacht dat Mala ook een van de hunne was, hij zag namelijk alleen haar een oorveeg toe te dienen aan die ruwe vrouwkappo. Hij verstond de taal en de kontext niet. Vandaar dat Mala direkt opzij moest gaan staan en na een "werkintervieuw" de post van lauferin kreeg. Ze bezat namelijk de kennis over meerdere talen. Net zoals Mordechai, toendertijd. Vedoreshet tov le'amo.
Pesia Sharshewski a"h, een vooroologse Antwerpse vrouw die zelf ten tijde van Mala in Auschwitz was, verteld ook in haar boek het verhaal van Mala Zimetbaums aankomst en aanstelling tot lauferin te Auschwitz. Ze geeft zelf de naam op van de Duitser die daar aanwezig was; namelijk Dr. Klein, een kamparts.(!een "arts" te Auschwitz was geen nomale arts in de normale zin van het woord). Mala's vader was voor de oorlog een woordvoerder voor de joodse kehille. Ze had twee broers die te Heide bij Harav Begun leerden. De naam van een broer is waarschijnlijk Maier z"l. Haar vaders naam was reb Pinches (Hacohen).
Leer een kapittel Mishnajes le'iluj nismooshom. Wie kent er iemand die haar of haar familie persoonlijk kende?
Je Maharal

Monday, January 10, 2005

Wendy Cope


Tich Miller

Tich Miller wore glasses with elastoplast-pink frames and had one foot three sizes larger than the other.When they picked teams for outdoor games she and I were always the last two left standing by the wire-mesh fence.We avoided one another's eyesstooping, perhaps, to re-tie a shoelace,or affecting interest in the flight of some fortunate bird, and pretended not to hear the urgent conference:'Have Tubby!' 'No, no, have Tich!'Usually they chose me, the lesser dud, and she lolloped, unselected, to the back of the other team. At eleven we went to different schools. In time I learned to get my own back, sneering at hockey-players who couldn't spell.

Tich died when she was twelve.

Wendy Cope

Een droge Engelse. Wittig & Wreed. Dubbel Dubbelyou.
Oei ik ben dat gedicht over de ex minnaar verloren, het ging erom om zeker te weten dat hij ook ergens in zijn hoekje weent.
Dus een ander, ook droevig tot het been:

Tich Miller

Tich Miller wore glasses
with elastoplast-pink frames
and had one foot three sizes larger than the other.

When they picked teams for outdoor games
she and I were always the last two
left standing by the wire-mesh fence.

We avoided one another's eyes
stooping, perhaps, to re-tie a shoelace,
or affecting interest in the flight

of some fortunate bird, and pretended
not to hear the urgent conference:
'Have Tubby!' 'No, no, have Tich!'

Usually they chose me, the lesser dud,
and she lolloped, unselected,
to the back of the other team.

At eleven we went to different schools.
In time I learned to get my own back,
sneering at hockey-players who couldn't spell.

Tich died when she was twelve.

Jankelle Brel, nen Bruzzelaar.

LES BONBONS
Je vous ai apporté des bonbons
Parce que les fleurs ça est périssable
Puis les bonbons c'est tellement bon
Bien que les fleurs soient plus présentables
Surtout quand elles sont en boutons
Mais je vous ai apporté des bonbons
J'espère qu'on pourra se promener
Que Madame votre mère ne dira rien
On ira voir passer les trains
A huit heures moi je vous ramènerai
Quel beau dimanche allez pour la saison
Je vous ai apporté des bonbons
Si vous saviez ce que je suis fier
De vous voir pendue à mon bras
Les gens me regardent de travers
Y en a même qui rient derrière moi
Le monde est plein de polissons
Je vous ai apporté des bonbons
Oh! oui! Germaine est moins bien que vous
Oh oui! Germaine elle est moins belle
C'est vrai que Germaine a des cheveux roux
C'est vrai que Germaine elle est cruelle
Ça vous avez mille fois raison
Je vous ai apporté des bonbons
Et nous voilà sur la grand'place
Sur le kiosque on joue Mozart
Mais dites-moi que ça est par hasard
Qu'il y a là votre ami Léon
Si vous voulez que je cède la place
J'avais apporté de bonbons...

Mais bonjour Mademoiselle Germaine
Je vous ai apporté des bonbons
Parce que les fleurs ça est périssable
Puis les bonbons c'est tellement bon
Bien que les fleurs soient plus présentables
Surtout quand elles sont en boutons
Mais je vous ai apporté des bonbons


Eerst mijn kultuurbezit vastleggen...
Het evolueert naar een poezieblog.

Jankelle Preevert

Déjeuner du matin

Il a mis le café
Dans la tasse
Il a mis le lait
Dans la tasse de café
Il a mis le sucre
Dans le café au lait
Avec la petite cuiller
Il a tourné
Il a bu le café au lait
Et il a reposé la tasse
Sans me parler

Il a allumé
Une cigarette
Il a fait des ronds
Avec la fumée
Il a mis les cendres
Dans le cendrier
Sans me parler
Sans me regarder

Il s'est levé
Il a mis
Son chapeau sur sa tête
Il a mis son manteau de pluie
Parce qu'il pleuvait
Et il est parti
Sous la pluie
Sans une parole
Sans me regarder

Et moi j'ai pris
Ma tête dans ma main
Et j'ai pleuré

Mooi gedicht. De jaren veertig, Parijs, het alleenzijn, de angst voor het verlies..

Sunday, January 09, 2005

De Tuinman en de Dood

De tuinman en de dood
Een Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: "Heer, Heer, één ogenblik!

Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!" -

Van middag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.

"Waarom," zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
"Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?"

Glimlachend antwoordt hij: "Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan."

P.N. van Eyck

Alice

SCHADUW

Ik heb de liefde liefgehad;
daarom wellicht heeft zij mij niet bemind.
Zoo doet de mooie minnaar
met een zeer verliefde kind.

Ik heb de zon te liefgehad
en beu van beedlen
aan de deuren van de dagen
ben ik geworden als een varenblad
dat liever in de lommer leeft
dan zon te dragen.

En daarom bouwt mijn kommer aan een huis
waar lamp- en zonnelicht
getemperd zijn voor de oogen
en waar de soobre lijn van een gelaat
en waar de vrede van een vriendschap staat
lijk schaduw van een boom
over mijn hoofd
gebogen.

Alice Nahon
(uit: SCHADUW , Leiden 1928)

De Zwaard en de Dood.

Het stichtelijke, het vroome, de getogenheid wordt hier ten lande dagdagelijks ruw en gruwelijk verstoord door krachten die hier eigelijk niet behoren. Het zwaard en de dood. Ja, het is wennen. Om daarin niet direct opgezogen en meegesleurd te worden kan je jezelf afsluiten. Hermetisch, en je alleen bezig houden met je studies, de geschiedenis, je verleden. Heel effectief, maar ook erg onvruchtbaar. Leven in de wereld van Kaballa en mistiek en talmudstudieen is wel erg verheffend, iets in de zin van van de "out of body" ervaringen. Eens voorbij de "stilte bariere" kom je in een ander realiteit. Waar tijd en plaats hun traditionele ankers verliezen, niet meer de stabiliserende referentiepunten zijn. Het is juist daarheen dat ik mijn lezers zal willen meelokken. Naughty. In de beginne wel angstwekkend, deze ongekende trip. Dus de werelddorp, die de laatste twee jaar je klein aan het worden is, is echt een dorp. Eentje middenin vele andere dorpen. Zal ik je gids zijn naar die andere dorpen? Ik zoek een reisgezel...
Of ben ik te vaag en hou je niet echt van sprookjes...

je Maharal



n.b.
Twaalf generaties geleden was ie mijn Grootvader.
Zijn standbeeld staat aan het stadshuisplein te Praag.
De Maharal.
 
(Praagse mistiek.)

Friday, January 07, 2005

Brief drie en vier.

dag, eventjes vastzetten wat mij dierbaar is...
in mijn virtueel logboek...
volgende keer iets lichter lectuur.
je Maharal
--------------------

brief 3
-------
dhr. Kris
Waarde heer en vriend,

a.
Ik zal je opsturen een copij van The Jerusalem Report artikel november 1,
2004. Het is tamelijk diepgaand.
De tijd is er rijp voor!
Zoals met vele uitvindingen, gedachten en innovaties, zie je dat wanneer de tijd en omstandigheden er rijp voor zijn verschillende mensen met eenzelfde bezig zijn. Hier ook zie je zowel het SOMA als deze Franse geschiedkundigen juist nu bezig met materie die vele raakvlakken heefd met jouw onderzoek. Een reden temeer om te volharden. Je bent goed bezig.
Het gaat over (ten minste) 3 slavenkampen die midden in Parijs,13 maanden tussen 1943 en 1944, ten dienste van de mobelaktie werkten. Het waren sorteer en processerigcentra, het klaarmaken voor verzending naar duitsland. Voor hergebruik. Of beter, herbezit. Het boek draagt een wreed simpel naam: Des Camps Dans Paris". Schrijvers : Jean-Marc Dreyfus en Sarah Gensburger. (op het net vind je zeker meer informatie)

b.
Ik zie dat je vorderingen maakt met je intervieuws. Het gaat zijn gang. het al langzaam een duidelijke vorm krijgen. Ik ben, net zoals jezelf waarschijnlijk, erg benieuwd. De verhalen hebben iets onwezenlijks in zich. Het is juist uw taak nu om deze onwezelijkheid te vatten en in hun uiteindelijke vorm weer te geven. net als een erfenis die aan de opvolgers behoort. het verder doorgeven. Daar wij tot de generatie behoren die dit
niet -lichamelijk-heeft meegemaakt, is het echt moeilijker om ons in te leven in zo een demonisch tijdperk. Een tijdperk toch met eenzelfde decor; de staat, de burgers, de partijen. Zelfs de huizen staan er nog. Het is onze taak om het onvatbare te vatten. Het onbegrijpbare te begrijpen.

c.
Het is erg praktisch om met een fichesysteem te werken. een kaartsysteem. Elk kontact zijn kaart. (het is ironisch/droevig, weetende dat zonder deze fichesysteem nooit deze mensenslachting op zo een grote schaal mogelijk zou zijn. zie "IBM and the holocaust" van Edwin Black.)

d.

Het verhaal van de Arthur Pierre-vrachtwagen aan de Belgielei, het rond punt ter hoogte van de Nerviersstraat/Charlottalei, die daar gepaarkeerd stond gewoon wachtende op mensenmateriaal, werd mij verteled door een man die daaraan ontkwam door zich te verstoppen in een van de portieken van een appartementsgeboouw aan de Belgielei. Hij vertelde ook hoe joodse mensen gewoon daar op straat werden nagewezen/ verklikt, en ter plaatse opgepakt en opgeladen werden in A.Pierre zijn camion. Ik weet dat hij ook later nogmaals onsnapte aan de kluwen van het molochbeest door van de trein richting Auswitsch te springen. Het was in de omgeving van Tienen dat hij sprong.

e.
De heer Mahler lijkt mij een uiters belangrijk piste. Hijzelf is erg grondig en georganiseerd.
(Ik meen mij te herinerren dat hij aan de Brialmontlei woond[e]. Ikzelf ben in die straat geboren.)

Het ga je goed Kris!

------
brief 4
--------
Waarde heer en vriend,
Hoe gaat het met je?

Hiervolgd het verhaal van Jozef SILBER (geb.14/7/1908):

Vanmorgen kreeg ik een flashback/een visioentje, ik herrinerde mij opeens zijn naam; Josef Silber. Hij was over de tachtig jaar oud toen ik hem kende, begin negentiger jaren van vorig eeuw. Een klein, maar toch struisgebouwde man. Opgewekt en doortastend. Zijn verhaal over het plukken van de straat van joodse mensen en het inladen in A.Pierre zijn kamions aan de Belgielei richting Mechelen en het dodenkamp Auschwitz om daar via de gaskamers en de ovens onze tranendal te verlaten, was slechts een "detail" die mij was blijven hangen. Het echte verhaal is zijn heldendaad. Niet voor niets verteld ons de talmud dat een mens zijn hiernamaals soms kan verdienen in een(1) uur; met een(1) rechtvaardige daad.
Het verhaal is als volgd:
Toen Jozef SILBER vanuit het dossin kazerne te Mechelen richting Auscwitz
getransporteerd werd werd er een, deels gelukte, ontsnappingspoging
ondernomen. De mensen sprongen in de buurt van Tienen uit de trein(20ste
transport). Vanuit de trein werden de mensen nageschoten door de begeleidende duitsers. Toen Jozef SILBER uit deze trein sprong vond hij vele lotgenoten buiten westen op de sporen van de tegenoverliggende richting. Ze lagen daar bewusteloos door de val op die ijzeren sporen.
Jozef SILBER begreep direct dat ze daar liggend in levensgevaar waren, daar elk ogenblik er een trein van de tegenovergestelde richting te verwachten was. Hij nam zonder aarzelen direkt zijn besluit; onder gevaar van Duits vuur nam hij, alvorens zelf de "hazepad" te kiezen, een per een de daar liggende slachtoffers van het spoor weg. Ik meen mij te herrineren dat het ten mindste over een tiental personen ging.
In het boek van Maxime STEINBERG staat Jozef SILBER dan ook gecatalogiseerd op transport XX nummer 848 met de bemerking "evade" (ontvlucht).
Moge zijn nagedachtenis ons een les in zelfopoffering zijn. Niet voor niets
verteld ons de talmud dat een mens zijn hiernamaals soms kan verdienen in
een(1) uur; met een(1) rechtvaardige daad.

Groeten,

Thursday, January 06, 2005

Vervoersgedonder

Soms heb ik zo'n dag, je staat op, bent bezig met een onderwerp die je de hele nacht heeft beziggehouden, een obsessiedag. Dan doe je daar iets mee, een brief, een telefoon, een emailtje, nu ook een blogje. En dan trekt die wolk weg, weg is hij die wolk, meestal een donkere ook. Dus vandaag moet ik hem kwijt.

De vervoersgedonder-wolk.
Als introduktie zal ik op mijn blog 2 brieven aan Kris posten. Het onderwerp is zijn studie over het geoganiseerde plunderingen door de Duitsers te Antwerpen tijdens WW2. (een beetje exibitionisme? maar ja, bloggen is zich blootgeven, heb ik al begrepen.)
Kris heefd zich gespecialiseerd over de mobel-akties en heefd er een thesis over geschreven.
Hier gaan we dan, twee brieven,(komentaar is altijd welkom):

.
--------
brief 1
--------
Zeer geachte,

Bij toeval kwam ik op uw thesis-site terecht.
Mijn naam is Maharal, ik ben in Antwerpen opgegroeid, mijn vader
zaliger heeft in de zestiger jaren aan het Katholieke Universiteit Leuven
gestudeerd. (Was heel goed bevriend met Lionel Van den Berghe.)
In Antwerpen woonde ik aan de Lange Leemstraat, niet ver van het epicenter
van de beruchte mobel-aktionen.
Ik bedoel van de zestiger tot de negentiger jaren dan. Ik behoor duidelijk
tot de "second generation", n.l. de kinderen van de "oorlogsvervolgden".
Het zal u misschien vreemd in de oren klinken maar zelfs jaren na de oorlog
kwam deze buurt nog niet tot rust. Ik zal het proberen uit te leggen met
een anecdote:
Daar ik met onroerend goed bezig was en mij het huis aan de Lange
Leemstraat
311 aangeboden werd, had ik op een zondagmorgen voor het
bezichtigen met de eigenares afgesproken. De eigenaares bleek een volkse
vrouw van in de veertig (dus naoorlogs) te zijn. Zonder voorafgaande kennis
van het huis had ik bij het betreden van het pand een vreemd "donker" en
angstig gevoel. Alsof mijn hals dichtgeknepen werd. Nu verwar ik nooit
zaken doen met onduidelijke persoonlijke gevoelens, maar toch flapte ik
hetvolgende aan de eigenaares uit :" Wat is er in dit huis gebeurt?" (ik
zelf was verbaasd over mijn eigen onzakelijke vraag). hiervolgd dan de
monoloog die ik als antwoord op mijn 7-woorden vraag kreeg:
"Wat denk je, zie ik der zo oud uit? in ben van na de oorlog. We hebben
daar niets gevonden, geen goud. enkel brieven die we niet konden lezen, in
het hebreeuws zeker. Onder de planchee hebben we verder niks kunnen
vinden. Ik weet dat ze der elf mensen hebben buitengehaald maar we hebben
toch niets meer gevonden,.."
Een simpel anekdote maar... het begin van elf dodentochten, Arthur Pierre,
Mechelen, enkelle dagen opgesloten in de spoorwagons richting Auschwitz, de
ovens...
We hebben geen goud gevonden....

Ik heb over antwerpen wel meer van deze verhalen.

Hoogachtend,
-------------
brief 2
-------

Beste Kris,

Het was mij een eer en een genoegen om met u over de(uw)
geschiedschrijving te communiceren.

Het gaat hier degelijk over een uniek gebeurtenis, zijn evenbeeld onbekend
in urbane geschiedenis, misschien enkel zeer vaag te vergelijken met de
rooftochten van de Vikings. Maar dan laffer en gekombineerd met een
planmatige moord op alle verdreven slachtoffers. Afgeslacht en vergast dan.

Ik zal uitleggen; wat mij onwezenlijk en macaber overkomt is de lange monotone dagelijkse "plunderingen"-ontruimingen, en zo 3jaar lang. Met een gemiddeld van 8 a 9 woningen per dag. Dag in dag uit.
Door de lengte van tijd werd het een heel "natuurlijk" en "normaal"
aanvaarbare fenomeen voor de niet-joods Antwerpse populatie.
Het vervoersgedonder, het vervoer van meestal houten (zware)meubelen,
katrollen, ladders? Het vervoer zal geen verborgen onzichtbaar gedoe geweest
zijn, in tegendeel. Ik zie het als 1 lange keten van destructie.
Ondragelijk lang in tijd en herhaling.

E.Schmidt verwoord het treffend in zijn boek:
"Ik en twyfele niet of de Zonne en Maene hebben beschaemt geweest dat zy
zooddaenig monsters met hun ligt hebben bestraeld"
(Chronnyke van Antwerpen naar aanleiding van de door Beeldstormers bedreven wandaden in 1566 en 1582 op enkele plaatsen in vlaanderen en Brabant.)
Maar nu terug tot het boek:

Ik heb een lijst opgesteld die, als die punt per punt uitgevoerd zal worden
het potentiaal in zich draagd om te redden wat nog te redden valt.
Mocht u persoonlijk leed en realiteit uit het veergeetput der geschiedenis
kunnen behouden, het zal als een wedergeboorte en nieuw leven beschouwd
worden in de bredere begrip van tijd.
Deze laatste zin klinkt wel vaag en vraagd om een uitleg; ik beschou de
bybel als een geschiedenisboek van god zijn volk. Elk aanvulling daarvan,
van hun geschiedenis, is dan ook een bijbelse aanvulling, een heilig
aanvulling. Heilig in de zin van, ooit zal het iemand-een persoon of een
volk- een richting aanduiden die hem uit zijn aardse/dierlijke wezen zal
verheffen.

Genoeg gefilosofeerd, hier volgd dan de lijst:
genummerd volgens urgentie:
1.
Belgisch Israelitisch Weekblad
Pelikaanstraat 106-108 2018 Antwerpen
03/2334005-03/ 2337094
Hoofdredacteur dhr. Louis Davids
persoonlijk afspraak + Lezersbrief gericht aan de heer hoofdredacteur

2.
Roitenbarg E.
27 Jacob Jordaensstraat
2018 Antwerpen 03/2394077
persoonlijk gesprek

3.
annonce + lezersbrief in de Gazet Van Antwerpen

4.
Op het adres aan de Isabellalei zelf

5.
de heer Sylvain Brachfeld uit Israel
(prominente schrijver en uitgever verschillende boeken over
Antwerps joods geschiedenis)

6.
Lorenz Sichelschmidt
msichels@nov1.lili.uni-bielefeld.de
(duits schrijver en onderzoeker met ervaring over specifiek Antwerps-joods
geschiedschrijving met name de geschiedenis van de Antwerpse Mala
Zimetbaum)



met de meeste hoogachting,
--------------

Volgende keer nog 2 brieven......
je Maharal.

Tuesday, January 04, 2005

Grootva

.

Grootva zijn leerstoel. His "chair".
Het zal langzaam een puzzel worden. Maar wel met een vast patern.
Ik zal je steeds dieper en dieper meelokken, dus blijf met me. Ren nog niet weg, Jij krijgt later wel de kans. Toe blijf hier...

Maharal

je komt mee

Kom je mee?
Wij zullen het voorzichtig doen.heel voorzichtig. Stap per stap, blog bij blog...
Ik zal moeten wennen om me langzaam maar zeker prijs te geven. In het openbaar , We beginnen een beetje anoniem.Wat kun je hier verwachten?;eventjes de grote brokken ,de grote onderwepen opsommen waarover ik hier meestal zal schrijven, altijd op zal terugvallen:

De Maharal
Antwerpen
Diamant
onroerend goed
De Vestingstraat
mastuvu
Jerusalem
Vlaamingen in de Wereld
Middenoostenpolitiek
Poezie:Alice Nahon, Jacob Israel de Haan
Australie en de gutnick's
Kunst
Handlezen en mistiek
en dan, hoe kan het niet zonder mijn mijmeringen over de liefdes, de boulevaard der gebroken dromen....

Hier dan mijn eerste gedicht, gewoon voor de bond, de binding met jou, waarde lezer. de ziel van een blog is tenslotte zijn lezer.

Avondliedeke 3

't Is goed in 't eigen hart te kijken
Nog even voor het slapengaan
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hart heb zeer gedaan

Of ik geen ogen heb doen schreien,
Geen weemoed op een wezen lei
Of ik aan liefdeloze mensen
Een woordeke van liefde zei.

En vind ik, in het huis mijns harten,
dat ik één droefenis genas,
dat ik mijn armen heb gewonden
Rondom één hoofd dat eenzaam was...

Dan voel ik op mijn jonge lippen,
Die goedheid lijk een avond-zoen
't Is goed in 't eigen hart te kijken
en zo zijn ogen toe te doen.


Uit de bundel: op zachte vooizeken.
(Alice Nahon)

Tot kijk!
Maharal

Monday, January 03, 2005

Mijn eerste keer. Mijn eerste posting!

Wat blank, wat leeg . Hoe mooi, hoe maagdelijk...
Wacht maar, wat een heimwee zul je hebben. Naar al dat rust. Ik zal je meenemen naar nieuwe oorden , naar plaatsen waarvan je het bestaan niet weet,naar grensgebieden , tussen het goede en het kwade , het licht en het duister, het waare en het onbestaande. Ik zal je horizonden verleggen. Je zult er gelouterd uitkomen, meer ervaring ,meer verstand, rijker.

Kom je met mij mee?
Toe, kom...

je Maharal.